Ik schaamde me rot dat ik beelden bekeek van jonge kinderen. Ik durfde er met niemand over te praten. Dankzij de chat heb ik het toch aan mijn ouders verteld, snap ik beter wat er aan de hand is én voel ik me gesteund. Dat geeft zo veel rust.

Ik was de afgelopen jaren best wel in de war over mezelf. Op mijn veertiende vond ik jongens mooi die iets van tien jaar oud waren. Online keek ik wel eens naar tekeningen van jonge naakte kinderen. Ik was ook wel nieuwsgierig naar echte beelden, maar durfde die niet te kijken. Drie jaar lang heb ik dat aan niemand verteld. Maar het zat elke dag in mijn hoofd. Deed ik dingen die strafbaar waren? Ben ik pedofiel? Ik had geen idee, totdat ik chatte met okenietoke.

Leren over welke grenzen ik niet heen moet gaan

We hebben stap voor stap besproken waar ik mee zat en wat ik wilde weten. Ik leerde dat het strafbaar is om seksuele beelden van kinderen te kijken. Ook de AI-beelden met jongetjes die ik laatst tegenkwam. Dat was heftig, want ik deed dingen die strafbaar zijn. En dat wil ik zeker niet. Maar het was ook fijn om te snappen wat de grens is waar ik niet overheen moet. Ik heb ook wel eens gevoelens gehad voor jonge kinderen. Daar schaamde ik me voor. Via de chat leerde ik wat pedofilie nou wel en niet is. Tijdens de chat kwamen we op het idee om iemand die ik vertrouw alles te vertellen. Zodat die me kon helpen om niet over die grens te gaan. Dat werden mijn ouders.

Eindelijk opgelucht

We maakte een stappenplan om dat gesprek goed te voeren. Ik heb mijn ouders alles verteld terwijl we samen op de bank zaten. Ik keek er heel erg tegenop, maar ik was blij toen ik het gedaan had. Ze reageerden gelukkig fijn. En nu heb ik meer mensen die het snappen en die me helpen als ik zorgen heb. Ik voel dat de stress in mijn hoofd al minder wordt. Voor het eerst in drie jaar voel ik me een beetje opgelucht.